Κοσμικὴ Καταστροφή

Prof. Majcherek znowu chrzani

07 lut 2011 12 komentarzy

by Nachasz in czynić dziś dobro chcę z własnej woli Tagi: dlaczego to poszło w Gazecie, geografia, Janusz A. Majcherek, Janusz Majcherek, klimat, Majcherek wyjaśnia, notka fleistyczna, o co chodzi Majcherkowi, rajskie wyspy, za mało gniewu na porządną hejtnotkę

Konfuzja, z jaką Europejczycy – w tym Polacy – obserwują wybuchy społecznego niezadowolenia i masowej frustracji w krajach leżących na południowych wybrzeżach Morza Śródziemnego, wynika z uświadomienia sobie ambarasującego faktu, że regiony z upodobaniem przez nich odwiedzane i zachwalane im jako turystyczne raje, są w istocie trudne do codziennego życia, a nawet przeżycia.

Już nie przesadzajmy, profesorze. Konfuzji wielkiej nie odczuwam.

Historycy kultury już dawno zwrócili uwagę, że wysoko rozwinięte cywilizacje ludzkie sytuowały się w stosunkowo wąskim pasie umiarkowanego klimatu północnej półkuli. Na tym relatywnie niewielkim obszarze o zbliżonych cechach klimatycznych ulokowana jest Mezopotamia, Babilonia, Egipt, Grecja, Rzym, Palestyna, ale także Chiny i Indie, a nawet siedziby Majów i Azteków, którzy przecież swoje cywilizacje stworzyli w całkowitym odosobnieniu od wpływów z innych kontynentów. Najpopularniejszą hipotezą wyjaśniającą taką konkretną i ograniczoną lokalizację rozwiniętych cywilizacji jest ta, zgodnie z którą optymalne do ich rozwoju jest środowisko niezbyt surowe, ale i niezbyt łagodne. Zbyt trudne uniemożliwia człowiekowi stworzenie korzystnych warunków do życia, zbyt łatwe nie mobilizuje do wysiłku potrzebnego dla ich wytworzenia.

Babilonia nie leżała w Mezopotamii, ciekawe… A siedziby Majów i Azteków mają klimat zbliżony do greckiego oraz egipskiego. Zaiste, wiele rzeczy nie śniło się filozofom.

W miarę upływu czasu centra cywilizacji przenosiły się paradoksalnie ku coraz surowszym strefom klimatycznym stanowiącym coraz trudniejsze wyzwanie. Z Mezopotamii i Egiptu do Skandynawii, z południowych wybrzeży Morza Śródziemnego na północne wybrzeża Morza Bałtyckiego, z Bliskiego Wschodu nad Morze Północne i Ocean Atlantycki, z półwyspu Jukatan do Ameryki Północnej, w tym subarktycznej Kanady.

Mhm, przeczłapały sobie na krótkich nóżkach. Nie wiem, czy klimat Mezopotamii jest rzeczywiście mniej trudnym wyzwaniem niż skandynawski.

Egzotyczne miejsca przedstawiane w turystycznych folderach i kanałach telewizyjnych jako “rajskie wyspy” czy “zagubione raje” to na ogół biedne i zacofane odludzia, nienadające się do stałego życia i często zamieszkane tylko przez obsługę turystycznych ośrodków tam ulokowanych, bo to jedyne możliwe źródło utrzymania dla miejscowej ludności. Z wylegiwania się na złocistym piasku szerokich plaż czy pod bujnymi liśćmi palm i kąpania w turkusowej wodzie pod lazurowym niebem nie stworzy się warunków do życia na stałe. Aby móc zakosztować przez krótki czas owych rzekomo rajskich rozkoszy, trzeba pracować i żyć w dalekich, zimnych, śnieżnych, deszczowych i mglistych, wysoko rozwiniętych i bogatych krajach. I to do nich właśnie uciekają i w nich usiłują się osiedlić na stałe mieszkańcy ciepłego południa. Tym bardziej że wiele jego obszarów położonych jest na terenach sejsmicznych, nękanych przez tajfuny i tsunami, a jeśli istnieje tam jakieś życie polityczne, to przeważnie podporządkowane dokuczliwym kaprysom lokalnego kacyka czy satrapy.

Oto skutki zbyt częstej lektury folderów biur podróży.

A to, że do owych ciepłych krajów sezonowo i tymczasowo przenoszą się bogaci mieszkańcy północy, nie czyni tych południowych obszarów bogatszymi. Bogactwo nie przenosi się z jego wytwórcami i posiadaczami.

A może by tak podatki? ^^J